ΤΑ ΒΑΡΥΤΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΟΣ ΤΩΝ  HENRI POINCARE, HENDRINK LORENTZ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΥ ΔΟΛΙΟΥ ΑΪΝΣΤΑΙΝ.

ΙΔΟΥ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΦΕΥΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΕΣ ΜΕ ΟΡΘΟ ΛΟΓΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΜΑΣ.

Αθήνησιν 12-2-2016: Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

 

                        

 

        H. POINCARE                   H. LORENTZ            Κ. ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗΣ

 

Αντιγράφουμε αποσπάσματα από το βιβλίο

THEORY OF RELATIVITY, Έκδοση ZURICH, 1956

του Γερμανού  (βραβείο Νομπέλ 1945) WERNER PAULI

Μια εκτεταμένη εργασία του Poincare για την σχετικότητα, η ονομαζόμενη Palermo, απεστάλη τον Ιούλιο του 1905 και δημοσιεύθηκε καθυστερημένα τον Ιανουάριο1906 στο R.C.Circ. mat. Palermo καθότι το περιοδικό τυπώνονταν δύο φορές τον χρόνο. Λίγο χρόνο πριν αυτήν την δημοσίευση, δημοσιεύθηκε η βασική ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein 27/9/1905 στο περιοδικό Annalen der Physik όπου δεν υπήρχε ο τύπος m = E / c2. W. Pauli(Νομπέλ 1945): Συμπεριέλαβε χωρίς να γνωρίζει ο ίδιος τις εργασίες Lorentz και Poincare και επί πλέον έδειξε με νέο, πιο πρόδηλο και κατανοητό τρόπο το όλο πρόβλημα. Edmund Whittaker: Δημοσίευσε τη θεωρία της σχετικότητας των Poincare, Lorentz με κάποιες εφαρμογές. Το 1907 ο Minkowski απέδειξε ότι x2+y2+z2-c2t2=0 είναι αμετάβλητη και την όρισε ως τετραδιάστατο χώρο ή χωροχρονικό συνεχές.

Winterberg, Bjerknes: Και η γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein το 1915 είναι παρμένη από τον D. Hilbert.

 

 

            Διαβάστε παρακάτω δύο άρθρα μας δημοσιευμένα από το 2009 και 2010 δια την επιστημονική αλήθεια πως ο Αϊνστάιν (και δολίως του αποδίδεται η πατρότητάς της) υφάρπαξε στην κυριολεξία στο παρά 5 την θεωρία της Σχετικότητας από τους HENRI POINCARE, HENDRINK LONRETZ με μαθηματική επεξεργασία από τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗ τον οποίον ευχαρίστησε με επιστολή και προσκύνησε. Σας παρουσιάζομε τα δύο προγενέστερα άρθρα μας αναρτημένα ήδη προ πολλού από το 2012 στον ιστότοπό μας www.bakxeios.gr

 

Η ΠΑΤΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ. ΣΧΟΛΙΑ.

Αθήνησιν 26-6-2009: Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

Από της δημοσιεύσεως της θεωρίας της σχετικότητας, δηλαδή της ειδικής θεωρίας, η επιστημονική κοινότητα είναι διχασμένη και δεν αναγνωρίζει σύμπασα την πατρότητά της στον Einstein. Αν και υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις, γι΄ αυτήν δεν αποδόθηκε κανένα βραβείο Νομπέλ. Οι κύριοι συντελεστές της είναι ο Hendrink Lorentz(Νομπέλ 1902), ο Henri Poincare, ο Albert Einstein(Νομπέλ 1921) και ο Herman Minkowski. Πυρήνας της θεωρίας είναι οι μετασχηματισμοί Lorentz 1904 τους οποίους συμπλήρωσε ο Poincare τον Ιούνιο του 1905. Μια εκτεταμένη εργασία του Poincare για την σχετικότητα, η ονομαζόμενη Palermo, απεστάλη τον Ιούλιο του 1905 και δημοσιεύθηκε καθυστερημένα τον Ιανουάριο1906 στο R.C.Circ. mat. Palermo καθότι το περιοδικό τυπώνονταν δύο φορές τον χρόνο.

Λίγο χρόνο πριν αυτήν την δημοσίευση, δημοσιεύθηκε η βασική ειδική θεωρία της σχετικότητας του Einstein 27/9/1905 στο περιοδικό Annalen der Physik όπου δεν υπήρχε ο τύπος m = E / c2. W. Pauli(Νομπέλ 1945): Συμπεριέλαβε χωρίς να γνωρίζει ο ίδιος τις εργασίες Lorentz και Poincare και επί πλέον έδειξε με νέο, πιο πρόδηλο και κατανοητό τρόπο το όλο πρόβλημα. Edmund Whittaker: Δημοσίευσε τη θεωρία της σχετικότητας των Poincare Lorentz με κάποιες εφαρμογές. Το 1907 ο Minkowski απέδειξε ότι x2+y2+z2-c2t2=0 είναι αμετάβλητη και την όρισε ως τετραδιάστατο χώρο ή χωροχρονικό συνεχές. Την ισοδυναμία μάζας ενέργειας απέδειξαν πριν τον Einstein οι Αναξίμανδρος (χονδρικώς), Λε Μπόν, Οστβαλντ(Νομπέλ 1909), Poincare(1900) m = E/c2 , Abraham(1902) m =(4/3)E/c2, και Friedrich Hasenohrl (1904) m =(8/3)E/c2. Winterberg, Bjerknes: Και η γενική θεωρία της σχετικότητας του Einstein το 1915 είναι παρμένη από τον D. Hilbert.

Ο Einstein δεν πήρε βραβείο Νομπέλ για την θεωρία της σχετικότητας αλλά ούτε δημοσίευσε αργότερα άλλη σοβαρή εργασία. Το 1921 πήρε βραβείο Νομπέλ με θέμα «Τις υπηρεσίες του στη θεωρητική φυσική και ειδικά για την ανακάλυψη του νόμου του φωτοηλεκτρικού φαινόμενου». Όλα τα βραβεία Νομπέλ δίδονται για συγκεκριμένα θέματα, το δε φωτοηλεκτρικό φαινόμενο μικρότερης σημασίας, αποτελεί εφαρμογή στα μέταλλα της θεωρίας των κβάντα του M. Plank (Νομπέλ 1918). Ο Καραθεοδωρής καθοδηγούσε τον Einstein στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων της σχετικότητας επισήμως από το 1916(επιστολές) αλλά και ενωρίτερα πριν το 1904 όταν εκπονούσε το διδακτορικό του στο Γκόττινγκεν υπό την επίβλεψη του Herman Minkowski τον οποίον ο Einstein συμβουλευότανε στην επίλυση μαθηματικών προβλημάτων.

 

 

ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Αθήνησιν 1-12-2010: Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

 

 

ΚΑΡΑΘΕΟΔΩΡΗΣ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής, ο μετριόφρων και αφιλοκερδής αυτός μαθηματικός, γεννήθηκε στις 13-9-1873 στο Βερολίνο και πέθανε στις 2-2-1950 στο Μόναχο. Υπήρξε ο εξέχων μαθηματικός μεταξύ των μέγιστων του πρώτου μισού του 20ου  αιώνα με μια μεγάλη επιρροή σε παγκόσμιο επίπεδο για όλες σχεδόν τις επιστήμες. Σπούδασε μαθηματικός στο Βερολίνο και Γκόττιγκεν από όπου το 1904 έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα υπό την επίβλεψη του Herman Minkowski. Έκανε μια μέγιστη διεθνή ακαδημαϊκή καριέρα, και διετέλεσε καθηγητής στα πανεπιστήμια του Γκόττινγεν διαδεχθής τον Klein, Βόννης, Ανόβερου, Μπρεσλάου, Βερολίνου διαδεχθής τον Frobenius, Αθηνών και Μονάχου. Το 1932 έλαβε την τιμητική διάκριση να ομιλήσει στη Ζυρίχη στο ανά τετραετία παγκοσμίως διενεργούμενο Διεθνές Συνέδριο Μαθηματικών, τιμητική διάκριση ισοδύναμη με το βραβείο Νομπέλ, καθόσον δεν απονέμεται αυτό σε μαθηματικούς.

Έκανε πολύ σημαντικές συνεισφορές στον υπολογισμό μεταβλητών, θεωρία συναρτήσεων πολλών μεταβλητών, σύμμορφων χαρτογραφήσεων απλώς συνδεδεμένων περιοχών, θεωρία συνορεύουσας αντιστοίχισης, θεωρία μέτρησης ομάδας σημείων, προσθήκη σπουδαίων αποτελεσμάτων στη σχέση μεταξύ πρώτης τάξης διαφορικών εξισώσεων και υπολογισμού μεταβλητών, όπως επίσης στην θερμοδυναμική, στην ειδική θεωρία της σχετικότητας, μηχανική, και γεωμετρική οπτική.

Ο διάσημος Perron το 1952 σημειώνει. Ο Καραθεοδωρής ένας από τους πλέον μέγιστους μαθηματικούς ... δεν είχε δημοσιεύσει πολλές από τις ιδέες του, αυτές συνεισέφεραν σε άλλες εργασίες, φοιτητές του οδηγήθηκαν από αυτόν στο πνεύμα και τις μεθόδους της επιστημονικής έρευνας, πολλοί από τους οποίους κατέχουν σήμερα πανεπιστημιακές έδρες.

Στην θερμοδυναμική για τον δεύτερο θερμοδυναμικό νόμο της εντροπίας, ο Καραθεοδωρής (1909) διατύπωσε την αρχή Καραθεοδωρή, (σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιουδήποτε σταδίου υπάρχουν στάδια τα οποία δεν είναι δυνατόν να προσεγγισθούν από αυτό με μία αδιαβατική διεργασία), και έδωσε την πιο ισχυρή μαθηματική απόδειξη γι΄ αυτόν με το θεώρημά του, ισάξιας σημασίας προς τον χωρόχρονο του Minkowski της θεωρίας της σχετικότητας, καλύτερα από όσους άλλους ασχολήθηκαν με αυτόν, ευρισκόμενος στην κορυφή ανάμεσα στους Carnot, Gibbs, Clausius, Kelvin, Plank(Νομπέλ 1918). Στα μαθηματικά διατύπωσε και απέδειξε το θεώρημα του και την επέκταση του θεωρήματος του.

Οι ανακαλύψεις του Καραθεοδωρή σήμερα ευρίσκουν εφαρμογή στις έρευνες για την οικολογία, ιατρική, βιολογία, διάστημα, γεωδαισία, πιθανότητες, μηχανική, μετεωρολογία, σε κάθε εφαρμοσμένη επιστήμη. Χιλιάδες πρωτότυπες επιστημονικές εργασίες δημοσιεύθηκαν και φυσικοί ετιμήθησαν με βραβεία Νομπέλ με την συμβολή των θεωριών και θεωρημάτων του μέγιστου Καραθεοδωρή.