Βακχείου του Απολλωνιαδίτου.
Αθήνα 17 Νοεμβρίου 2012
Αγαπητοί
Συνέλληνες
Η
πρώτη επέτειος.
Την
άνοιξη του 2009 μια μικρή ομάδα φιλόδοξων Ελλήνων μέσα στους οποίους ήμουν και
εγώ αφιλοκερδώς ξεκινήσαμε την έκδοση της εφημερίδας ΕΛΛΗΝΩΝΛΟΓΟΣ. Περιμέναμε η
έκδοση να είχε μεγάλη επιτυχία. Αλλά δυστυχώς διαψευσθήκαμε. Δεν έτυχε της
δέουσας υποδοχής και ακόμη υποδαυλίσθηκε από τους ίδιους ομοϊδεάτες μας, διότι εθίγοντο από τα γραφόμενα. Μετά ενάμιση χρόνο στο τέλος του
2010 η έκδοση διακόπηκε και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες επανέκδοσης η
εφημερίδα έκλεισε.
Τον Αύγουστο του 2011 στις
διακοπές μου στα Κύθηρα, αναλογιζόμενος λύσεις για επανέκδοση της εφημερίδας,
μου ήρθε η ιδέα της κατασκευής ενός ιστοτόπου
ανεξάρτητου εκ μέρους μου. Είχαν περάσει δώδεκα έτη από τότε που διέκοψα την
επαφή μου με τον προγραμματισμό και είχα αποφασίσει να μη επανέλθω ποτέ διότι
τω όντι με έβλαψε αυτή η εργασία στην μνήμη μου. Πήρα λοιπόν την απόφαση να
δομήσω έναν ιστότοπο φιλόδοξο, ανεξάρτητο και
πρωτίστως με Ελληνική Φωνή. Έκανα τα σχέδιά μου ενημερώθηκα, διάβασα τα σχετικά
για τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται και αποφάσισα την κατασκευή ενός ιστοτόπου από εμένα τον ίδιο προκαταρκτικό, πρόδομο, σε
HTML στην αρχή και αργότερα ευελπιστώντας σε υψηλότερο επιπέδο,
με γλώσσες Delphi, php,
κλπ. Ανεξάρτητο, αδέσμευτο, εκτός όλων των νοητικών μαντριών google, yahoo, facebook, youtube, tweeter, κλπ.
Διάβασα πολύ και κάπου στον
Νοέμβριο είχα έτοιμο ένα πρόχειρο ιστότοπο που θα
μπορούσε να αναρτηθεί στο Διαδίκτυο αξιοπρεπώς. Βγήκε η άδεια, το όνομα και
βρέθηκε ο Server. Αφού ήταν όλα έτοιμα περί την 15η ώρα στις 17 Νοέμβρη ημέρα
Πέμπτη ημέρα του Δία, ευχόμουνα να συνδεθώ πρώτος στον ιστότοπό
μου την ίδια ημέρα της εγκατάστασης των αρχείων στον Server. Αν και οι
προβλέψεις δεν ήταν ευοίωνες, ότι θα έβγαινε στο Διαδίκτυο την ίδια ημέρα,
τελικά με μεγάλη μου έκπληξη συνδέθηκα στον ιστότοπό
μου περί την 17η ώρα την 17η Νοέμβρη ημέρα Πέμπτη, ημέρα του Δία. Σήμερα 17η
Νοέμβρη 2012 επί τη επετείω των πρώτων γενεθλίων του ιστοτόπου τον αναβαθμίσαμε σε ανώτερο Επίπεδο λειτουργίας
στον Server ώστε οι επισκέπτες να έχουν ανετότερη και ευκολότερη πρόσβαση. Ο ιστότοπος αναδομείται και φιλοδοξούμε να αποκτήσει την
εμβέλεια και τους στόχους που έχουμε θέσει.
Η
δεύτερη επέτειος. Τι ενθυμούμαι.
Αγαπητοί
Συνέλληνες είμαι της γενιάς του Πολυτεχνείου και όπως
αναφέρω στο Μενού οι Αρχές μου είμαι Χημικός Μηχανικός. Τον Νοέμβριο του έτους
1973 σπούδαζα στο ΕΜΠ και ευρισκόμουν στο τέταρτο έτος σπουδών της Σχολής των
Χημικών Μηχανικών, μόλις είχα εκτίσει την στρατιωτική μου θητεία στην
Αεροπορία. Ήμουν δηλαδή με φύλλο πορείας και θεωρούμουν στρατεύσιμος δικαζόμενος
δηλαδή για οτιδήποτε θα προέκυπτε από Στρατοδικείο.
Τα ονόματα των συμφοιτητών μου με διαφεύγουν λόγω της ασθενούς μνήμης μου αλλά
θα σας ειπώ μερικά.
Ήμουν συμφοιτητής στο ίδιο έτος
σπουδών με την Μ. Δαμανάκη πρώην Βουλευτή, Αρχηγό κόμματος και ήδη Επίτροπο της
Ελλάδος στη Ε.Ε. και τους Αξιότιμους καθηγητές, Αντιπρύτανη Τ, Μοροπούλου και Κ. Παπασπυρίδη ΕΜΠ
και έζησα τα γεγονότα από πολύ κοντά. Δεν ήμουν μέσα στα Συμβούλια και τις
Επιτροπές, αλλά παρακολουθούσα ιδίοις όμμασι τα
γεγονότα εντός και εκτός του Πολυτεχνείου έως το βράδυ της 17η Νοεμβρίου λίγες
ώρες πριν την εκκένωση οπότε και παρέμεινα εκτός του Πολυτεχνείου. Η άποψή μου
πέραν των όσων λέγονται από τους καπηλευτές και παρατρεχάμενους της εξέγερσης
είναι η παρακάτω. Οι φοιτητές με την συμπαράσταση του Πρύτανη Κονοφάγου και των λοιπών καθηγητών και επί πλέον την
ανεκτικότητα των κυβερνώντων οι οποίοι δεν αξιολόγησαν σωστά που θα οδηγούντο
τα γεγονότα, αποφάσισαν να καταλάβουν το Πολυτεχνείο και να δημιουργήσουν
κατάσταση κατά της Χούντας με σωστές αποφάσεις και δράσεις, όπως αποδείχθηκαν
εκ των υστέρων.
Λίγες
ώρες πριν την είσοδο του τανκ εντός του Πολυτεχνείου ευρισκόμουν με έναν
συνάδελφο Χημικό ό οποίος υπηρετούσε την θητεία του στο Ναυτικό έξω από το
Πολυτεχνείο. Όταν άρχισαν να πέφτουν τα δακρυγόνα και εκκενώθηκε ο πέριξ χώρος
περί τις 10-11 το βράδυ μπήκαμε σε ένα λεωφορείο της γραμμής για να μεταβούμε
προς την Ομόνοια από την περιοχή της Λ.Αλεξάνδρας. Το
αυτοκίνητο πήρε ειδική διαδρομή προς τον ΣΣ και από εκεί πήρε την Α.
Κωνσταντίνου με κατεύθυνση την Ομόνοια. Πήραμε το Λεωφορείο διότι και οι δύο
ουσιαστικά είμασταν υπό τον έλεγχο Στρατιωτικών Δικαστηρίων για ότι προέκυπτε. Είκοσι μέτρα πριν την Ομόνοια ευρισκόμενος δίπλα
στον οδηγό για καλύτερη οπτική γωνία, είδα να διασχίζει την οδό κάθετα στα
είκοσι μέτρα μια ομάδα αστυνομικών και ένα νεαρό να ζητά να του επιτρέψουν να
πάει μάλλον προς τον ηλεκτρικό σταθμό κάτω. Ένας αστυνομικός τον απαγόρευσε και
του υπέδειξε να φύγει, ο νεαρός επέμεινε για δεύτερη φορά και στην τρίτη φορά ο
Αστυνομικός έβγαλε το γκλοπ του και με τα δύο χέρια
δυνατά τον εκτύπησε επάνω στο κεφάλι του. Ο νεαρός
σωριάσθηκε κάτω δίπλα στο πεζοδρόμιο καθώς περνούσε το λεωφορείο ενώ το γκλοπ του Αστυνομικού δεν είχε σπάσει. Θεωρώ ότι είχε
προκληθεί το ολιγότερο βαρύ κρανιοεγκεφαλικό κάταγμα
στο κεφάλι του νεαρού.
Όταν
αρχίσανε και πάλι τα μαθήματα στη Σχολή, πολλοί συμφοιτητές μου που ήταν μέσα
στο Πολυτεχνείο το βράδυ της 17 Νοεμβρίου δεν ερχότανε στα μαθήματα αλλά
φυλαγότανε από τον φόβο μήπως συλληφθούν. Μετά από πολλές ημέρες όταν επανήλθαν
στα μαθήματα και συζητήσαμε με αυτούς που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο το βράδυ
εκείνο, λέγανε ότι μια κοπέλα είχε τραυματιστεί όταν μπήκε το τανκ και δεν
υπήρξε θάνατος εντός του Πολυτεχνείου. Όταν αποχωρούσαν ο Στρατός τους προστάτευε
κατά την αποχώρησή τους. Ακούγονταν πυροβολισμοί από την πέριξ περιοχή. Την
επόμενη ημέρα πρωί κατέβηκα και παρά τις απαγορεύσεις πλησίασα στο εμπρός χώρο
του Πολυτεχνείου. Είδα την Μερσεντές του Πρύτανη πατημένη κάτω από τα κάγκελα
της πόρτας να έχει ένα πάχος μισό μέτρο. Η Πυροσβεστική καθάριζε με νερό τον
χώρο εμπρός του Πολυτεχνείου και αν ενθυμούμαι καλώς υπήρχαν αίματα. Ακούγονταν
πυροβολισμοί με αυτόματα όπλα από την ευρύτερη πέριξ περιοχή και για ασφάλεια
αποχώρησα πεζός. Η μνήμη μου αυτά είχε να διατυπώσει χωρίς τον κίνδυνο να
περιπέσω σε ασάφειες και λάθη. Άλλωστε περάσανε 39 έτη και η μνήμη μου δεν με
βοηθάει περισσότερο.