ΤΙ λέει πραγματικά ο Ισοκράτης για τους μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας! Αθήνα 21 Ιουνίου 2013. Βακχείου του Απολλωνιαδίτου

Πουθενά δεν αναφέρει ο Ισοκράτης (ούτε άλλος Έλλην συγγραφεύς) ότι ‘’Έλληνες εισί οι μετέχοντες της Ελληνικής παιδείας’’. Η ρήσις αυτή την οποίαν κατά κόρον εξεμεταλεύθησαν τα ΜΜΕ καθ, υπόδειξιν των Σιωνιστών, είναι χαλκευμένη, παράφρασις παρερμηνεία, εννοιολογική παραχάραξη και σοφιστεία του 50ου εδαφίου από τον ‘’Πανηγυρικόν’’ του Ισοκράτους, το οποίον εις την πραγματικότητα διατυπώνει σαφώς, τελείως αντίθετη έννοια. ( Γ΄ αυτό και δεν επιθυμούν κάποιοι να διδάσκονται τα αρχαία Ελληνικά εις τα σχολεία: για να μπορούν οι ανθέλληνες με σοφιστείες να ερμηνεύουν τα αρχαία κείμενα όπως τους βολεύει).

Ο Ισοκράτης, λοιπόν, πλέκων το εγκώμιον της πνευματικής αίγλης των Αθηνών, γράφει επί λέξει:

“…. ΤΟΣΟΥΤΟΝ Δ’ ΑΠΟΛΕΛΟΙΠΕΝ Η ΠΟΛΙΣ ΗΜΩΝ ΠΕΡΙ ΤΟ ΦΡΟΝΕΙΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΩΣΘ΄ ΟΙ ΤΑΥΤΗΣ ΜΑΘΗΤΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΓΕΓΟΝΑΣΙΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΟΝΟΜΑ ΠΕΠΟΙΗΚΕ ΜΗΚΕΤΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ, ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΤΕΡΑΣ Η ΤΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ.”

Το ρήμα ‘’πεποίηκε’’ και το απαρέμφατον ‘’δοκείν’’, τα οποία χρησιμοποιεί ο Ισοκράτης δεν έχουν τεθεί τυχαίως. Όπως παρατηρεί και οσχολιογράφος των Κωδίκων, ο Ισοκράτης πάντοτε ‘’πάντοτε σαφεί τη λέξει κέχρηται’’ (vita 1.10). Σημειωτέον δε, συμπλήρωνε και ετελειοποιούσε τον ‘’Πανηγυρικόν’’ περισσότερον από δέκα έτη, προκειμένου να τον απαγγείλη κατά την εκατοστήν Ολυμπιάδα- το -380-, όπου ως γνωστόν συμμετείχον ΜΟΝΟΝ Έλληνες.

Το ρήμα ‘’ποιώ’’ σημαίνει κατασκευάζω, φτιάχνω δημιουργώ. Το μέσον (μέση φωνή) ‘’ποιούμαι’’ σημαίνει υπολαμβάνω, νομίζω: ‘’συμφοράν ποιούμαι’’=θεωρώ ως συμφοράν (ανάλογες σημερινές εκφράσεις: ‘’περιποιημένη συμπεριφορά’’, ‘’κατασκευασμένη υπόθεσις’’, ‘’φτιαχτό ζήτημα’’.

Το δε ρήμα ‘’δοκώ’’ σημαίνει υποθέτω, νομίζω, φαντάζομαι: δοκεί= φαίνεται, εν αντιθέσει προς την πραγματικότητα. ‘’Τα δοκούντα- μόνον- τω δοκούντι είναι αληθή’’ τονίζει ο Πλάτων εις τον διάλογον ‘’Θεαίτητος’’ (158 Ε)

Ο Ισοκράτης λοιπόν απλώς διαπιστώνει:

‘’Η πόλις μας (δηλαδή αι Αθήναι, η Ελλάς Ελλάδος κατά τον Θουκυδίδη), τόσον έχει αφήσει πίσω της (‘’απολέλοιπε’’, ‘’εξεπέρασε’’) ως προς την φρόνησιν τους άλλους ανθρώπους, ώστε οι μαθηταί αυτής έγιναν διδάσκαλοι άλλων και το όνομα των Ελλήνων πεποίηκε (=εδημιούργησε την πεποιημένην, πλαστήν εντύπωσιν) δοκείν είναι (=να φαίνεται ότι είναι-δίχως όμως να είναι) χαρακτηριστικόν όχι πια του γένους αλλά της διανοίας και να αποκαλούνται Έλληνες (δεν τους αποκαλούμε εμείς) μάλλον οι μετέχοντες της ημετέρας εκπαιδεύσεως παρά (οι μετέχοντες) της κοινής φύσεως (= γεννήσεως , καταγωγής).

Δηλαδή, κάτι παρόπμιο με αυτό που γίνεται σήμερα με τους καθηγητές ξένων γλωσσών. Οι μαθητές λένε: ‘’η γαλλιδα’’, ‘’ η γερμανίδα’’, ‘’ ο άγγλος’’, κ.ο.κ., εννοώντας τους Έλληνες-καθηγητάς, οι οποίοι διδάσκουν αυτές τις γλώσσες.

Γι’ αυτό ακριβώς η Ελληνική γλώσσα ετακτοποίησε το αναφυέν πρόβλημα, καθορίζοντας ως ‘’ελληνίζοντας’’ (και όχι ‘’Ελληνας’’) τους ξένους τους διδάσκοντας ελληνικά. Έτσι έχομε τους ‘’ελληνίζοντας’’ Ιουδαίους, δηλαδή τους ομιλούντας την Ελληνικήν, και γενικώς τους συγγραφείς, οι οποίοι εις τα κράτη της Ανατολής, αλλά και της Δύσεως, ωμιλούσαν, έγγραφον και εδίδασκον τα Ελληνικά.

‘’Ελληνιστής΄΄ μέχρι σήμερα, είναι ο ελληνόγλωσσος αλλοδαπός, ο καθηγητής των Ελληνικών. Λόγου χάριν, η Γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγύ, ο Ισπανός ελληνιστής Φεδερίκο Σαγρέδο, ο Ισπανός ελληνιστής Χουάν Κοντέρχ, καθηγητής εις το πανεπιστήμιο st. Andrews της Σκωτίας, ο οποίος αναγράφει ειδήσεις στην αρχαία Ελληνική γλώσσα στον ιστοχώρο του http://www.akwn.net/ κ.α.

Και για να μην υπάρξει τυχόν παρεξήγησις γύρω από την λέξι ‘’μαθηταί’’ (οι ταύτης μαθηταί γεγόνασι διδάσκαλοι των άλλων) διευκρινίζομε ο΄τι οι μαθηταί οι οποίοι συνέρρεον εις τις Σχολές των Αθηνών δεν είναι μόνον Έλληνες, αλλά και ξένοι από Ανατολή και Δύσι. Αυτοί γυρίζοντες στις πατρίδες των, εδίδασκον ελληνικά ως Έλληνες διδάσκαλοι’’ και μετέπειτα ‘’ελληνοδιδάσκαλοι’’.